Onze Trots: 'Rijkaard en Blind waren fan en kwamen als tegenprestatie naar mijn show in Rotterdam'

Het is een prachtige lentedag als wij afreizen naar Broek in Waterland, waar Bloemen woont. Bij binnenkomst worden we direct warm welkom geheten door Bloemen en haar man Marnix. We krijgen een vers kopje koffie en zelfgebakken appeltaart voorgeschoteld. Hoe Bloemen op tv overkomt, zo is ze in het echt ook: warm, vriendelijk en enorm gastvrij. Na een korte kennismaking beginnen we het gesprek over Ajax: hoe is de liefde voor de club bij haar ontstaan?

Als kind deed Bloemen zelf niet aan sport. Dat zat niet in haar opvoeding, zo vertelt ze. Haar biologische vader, die ze na de scheiding van haar ouders niet meer mocht zien van haar stiefvader en overleed toen ze 14 jaar oud was, was wel een enorm sportfanaat. Die genen heeft ze wel mogen erven: ‘Hij was een enorme sporter. Ik merk dat ik in die zin van sporten houd. Ik ben heel fysiek en ik heb veel gedanst in mijn opleiding en allerlei fysieke dingen gedaan die bij het theatervak horen. Als je naar voetbal kijkt en het spel begint te snappen, doe je mee. Als er eentje moet schoppen, schop ik zelf bijna de kat van de bank af’, lacht ze. ‘Je doet de bewegingen mee. Ze zeggen ook altijd: naar sport kijken, is al gezond. Je hele lichaam reageert op de spanning van een sport.’

De liefde voor het voetbal ontstond in haar tienerjaren. Bloemen had toen een vriendje die aardig kon voetballen en dan ging ze bij hem kijken. Ook had ze een vriendin, wiens vriendje bij AZ speelde. ‘Dan gingen we bij AZ kijken en leerde ik de magie van een stadion kennen. Dat was een klein stadion (de Alkmaarderhout, red.). Heel schattig, maar ik dacht wel: dit bedoelen ze dus. Later, toen ik naar Amsterdam verhuisde op mijn negentiende, merkte je dat Ajax een “outgoing” club was. In de communicatie naar buiten, de trots, de drie Andreaskruisen, echt zo’n Amsterdams gevoel.’

‘Als je bezig bent met theater is naar een voetbalwedstrijd gaan niet het eerste waar je aan denkt’, vervolgt Bloemen haar verhaal. ‘De jongens die op de kleinkunstacademie zaten en de jongens die mijn vrienden waren van mijn toenmalige vriend vonden het geweldig. Dus dan ga je mee. Ik moest aan mijn vrienden uitleggen wat buitenspel was. Toen ik 25 was moest ik commercials doen met Peter Faber. Die commercial had ik zelf bedacht. Ging ik met volle en lege bierglazen uitleggen wat buitenspel was. Dan zei ik: snap je het nou? Pakte hij het volle biertje en zei hij: heel goed. De grap was dan dat hij misbruik maakte van die situatie.’

In haar eigen shows deed Bloemen ook geregeld dingen met voetbal. Zo deed ze in het VARA-radioprogramma In de Rooie Haan mevrouw Michels na. ‘Dan speelde ik met die stem, hele scènes. Jack Spijkerman moest gillen van het lachen. Hij is ook een echte Ajacied. Hij zei “kom eens mee” en zo rol je er dan in. In de jaren negentig had ik seizoenkaarten in De Meer. Dan zit je er helemaal in. We gingen vaak met Spijkerman en zijn vrouw. Vaak nam ik ook de hele band mee’, aldus Bloemen, die tijdens het EK in Portugal (2004) bij talkshow Barend & Van Dorp een voetbaltoelichting mocht geven. ‘Dat ging ik typetjes nadoen, zoals mevrouw Michels, of die Engelsen. Het was zo gaaf om erbij te zijn.’

Bloemen bouwde haar eigen carrière op en werd zodoende een bekende Nederlander. Waar zij fan was van Ajax, waren sommige spelers van Ajax juist weer fan van Bloemen. ‘Ik kende Rijkaard zijn vrouw en Rijkaard zelf was fan. Hij wilde naar een show kijken. Danny Blind, die ik ontmoet had bij een feest van de burgemeester, was ook fan. We sloten een deal: ik kwam zingen op het kampioensfeest van Ajax in 1995 en als tegenprestatie kwamen zij een keer naar mijn show kijken. Ik speelde alleen niet meer in Amsterdam, we zaten aan het einde van onze tournee. Zij moesten toen dus naar Rotterdam. Dat is de leukste herinnering ever!’

‘Zij zijn toen via de achteringang het oude Luxor-theater in Rotterdam naar binnen gegaan. In de artiestenfoyer hebben we toen nog koffie gedronken. Mijn bandleden zijn allemaal fan van Ajax en stonden te stuiteren. Het was te grappig.’

Inmiddels is het contact tussen Bloemen en Rijkaard wat verwaterd. Heel soms zien ze elkaar nog wel. ‘Wij zijn in 2000 toen hij bondscoach was ook nog gaan optreden. Dat was een feest met alle vrouwen. We zijn ook naar Barcelona gegaan en toen was hij echt al overspannen. Je ziet gewoon dat iemand op is. De druk was gewoon te groot. Dat was heel heftig voor een talent als Frank. Hij kon het wel, maar het was gewoon te veel. Op het veld was hij bij Ajax echt de leider. Maar ja, hij wil het blijkbaar gewoon niet meer. Hij wil er niet op afgerekend worden.’

Optreden voor en bij Ajax: het is iets wat Bloemen zo vaak heeft gedaan en nog steeds doet. Een van de keren dat ze mocht optreden voor Ajax was in Wenen toen de Champions League was gewonnen. Ze mocht met haar band ‘We Are The Champions’ zingen, terwijl tussendoor de hoogtepunten werden getoond. ‘Dat was de grootste eer ever’, zegt Bloemen. ‘Ik heb mijn bandleden waanzinnig veel plezier gegeven door dat voor elkaar te krijgen. We staan ook met de beker op de foto.’

Het feest na afloop van de gewonnen finale was fantastisch, al hebben veel spelers het niet echt meegemaakt, zo vertelt Bloemen. ‘Die jongens waren gesloopt. Ik moest spelen op het feest, maar zij konden niet meer. Veel spelers gingen via de wand richting hun kamer’, zegt Bloemen, die kan inschatten dat voetbal vanwege de vele ‘explosieve acties’ een zware sport is. ‘Dat weet ik ook uit mijn eigen vak. Je moet af en toe: bam, in een keer gaan. En daarna meteen stilstaan. Je hartslag onder controle krijgen en overzicht houden. Als je dat tien keer achter elkaar doet, ben je gesloopt. Je moet die motor aan blijven houden. Ik houd ervan om daarmee te spelen. Van heel veel naar heel veel rust.’

De dagen in Wenen omtrent het winnen van de Champions League waren sowieso bijzonder voor Bloemen en haar man. ‘Die avond ervoor was er een groot feest met alle supporters door elkaar in de hele stad. Er werd samen gezongen met de fans van AC Milan. Dat is dan zo’n groot feest dat je samen mee mag maken. Dat is een hele belangrijke en dierbare herinnering’, zegt haar man Marnix. Bloemen valt in: ‘Ook dat die Milanezen verloren en elkaar huilend in de armen vielen. Ajax-fans die de Milan-fans gingen troosten. En daarna was het ook leuk. Er was geen haat. Sport hoort te verbroederen.’

Een beetje plagen hoort er af en toe wel bij, vindt Bloemen. We vragen haar of ze veel bekende fans van PSV of Feyenoord kent. ‘Zijn daar fans van, joh?’, grapt ze. ‘Er zijn altijd mensen die geen smaak hebben. Ik moest werken voor een vastgoedman uit Rotterdam, hij was heel erg Feyenoord-fan. Dan is het leuk om te plagen. Ik ben Ajax-fan, zo simpel is het. Dat is mijn club en Amsterdam is mijn stad’, zegt Bloemen, die ook wat met AZ heeft. ‘Ik kom uit Alkmaar. Als Noord-Hollander ben ik voor AZ en Ajax. AZ doet het hartstikke goed en daar ben ik blij mee, alleen het klikt nu niet zo tussen AZ en Ajax.’

Het valt Bloemen op dat Rotterdam drie profclubs heeft en Amsterdam maar één. ‘Haarlem heeft niets meer en alle media-aandacht in Noord-Holland gaat haast alleen maar naar Ajax. Dat is voor AZ wel heftig. Ja, Volendam (ten tijde van het interview moest Telstar nog promoveren, red.) komt ook weer terug naar de Eredivisie. Dat is zo’n klein dorp. Het is heel knap dat ze ertussen zitten. Er komt zoveel talent uit dat dorp, ook muzikaal natuurlijk.'

Al met al houdt Bloemen erg van voetbal. ‘Als er goed gespeeld wordt, kan ik genieten. De fans in Rotterdam zijn heel fanatiek, maar vaak ik denk: doe een beetje aardig, gun het een ander ook. Die rellen in Beverwijk hadden een kentering moeten zijn. Dit is geen voetbal. Het gaat erom dat je je eigen club aanmoedigt en daar hoef je niet iemand voor in elkaar te slaan.’

Bloemen vertelt vervolgens dat ook Edwin van der Sar met zijn vrouw naar Carré kwam voor een voorstelling. ‘Dat vond ik een soort van eer’, zegt de cabaretière, die in de rol van een Ajaxsupporter geregeld foto’s deelt met (voormalig) Ajax-spelers op haar sociale media. Zo ook met Van der Sar en Ajax-clublegende Sjaak Swart. ‘Swart is te grappig! Een stoere man is dat nog. Ik heb zelf ook in de Champions Lounge gezeten bij Swart en dan is het: “als Cruijff erin had gestaan, had ie erin gegaan”. In zijn beleving is dat voor oudere spelers zo logisch. Als het dan niet lukt, zijn ze bijkans kwaad.’

De band met Swart ontstond in 1995 en bestaat nog steeds, zo vertelt Bloemen. ‘Hij gaf me in 1995 een compliment: “kom even zingen op mijn verjaardag en die van mijn vrouw”. Je ziet elkaar heel regelmatig’, zegt Bloemen, die voor wel meer voetballers heeft mogen optreden. Zo ook Louis van Gaal, bij het huwelijk van Ronald de Boer en de verjaardag van Frank Rijkaard. 'Ik heb wel op drie feesten van Rijkaard gezongen.’

Laatst kwam Bloemen Van Gaal nog tegen bij een evenement voor Spieren voor Spieren. ‘Juist als iemand zo streng is, weet ik dat er een zachte kant zit. Hij houdt echt van een mooi liedje. Dan kan hij echt huilen. Ik had een mooi lied over hem geschreven. Dat is supergaaf om te doen en het is leuk dat je elkaar nog tegenkomt.’

Vanwege de band met de eerdergenoemde Swart treedt Bloemen ook op tijdens evenementen en gala’s van Ajax. ‘Ik denk al zeker twaalf keer. Sjaak belt wel weer, haha. Het is wel vaak op zaterdagavond, dus ik moet maar net kunnen. Dat is echt een theateravond, dus die is vaak al bezet. Mij zullen de jongste mensen niet veel zeggen. Dat is het mooie ook van de vergankelijkheid. Zo simpel is het. Nu vragen ze mensen als Yves Berendse.’

‘Dat is het leuke van Gerard Joling. Hem kennen ze nog en hij staat nog voor een jong publiek’, deelt Bloemen een mooi compliment uit aan haar goede vriend die ze al praktisch haar hele leven kent. ‘Nee, Joling heeft niets met voetbal, meer met voetballers, haha. Het is logisch dat ze (de nieuwe generatie spelers, red.) nu jonge artiesten willen. Het feest is voor hen, niet voor mij. Dat wij er met de band tegenaan hebben mogen leunen is een hele mooie herinnering. En met die oude garde, al die oud-spelers, heb je nog een band en daarom kom ik er ook nog graag. En dan ga ik die liedjes wel zingen.’

Tijdens gala’s van Ajax trad Bloemen al vaak op. ‘Sjaak weet wel hoe hij het dan moet brengen’, zegt de geboren Alkmaarse, die vervolgens nadoet hoe Swart zo’n gesprek aangaat. ‘Dat doe je ook gewoon voor good old times’ sake. Ik heb nog een mooie foto met Van der Sar en Overmars, alleen die kun je tegenwoordig niet meer posten. Je (doelt op Overmars, red.) maakt fouten en daar is hij goed voor gestraft. Hij heeft letterlijk enorm voor lul gestaan. Maar het is ook wel een keer klaar’, vindt Bloemen.

De herinneringen aan Ajax raken maar niet op tijdens ons uitgebreide gesprek aan tafel bij Bloemen. ‘We hebben ook in de bus gezeten in Rome, toen Ajax daar in 1996 de Champions League-finale speelde tegen Juventus. We zaten in de bus met alleen maar autodealers en met hen reden we door Rome. “Moet je kijken man, wat een oude troep! Hadden ze het niet even kunnen stucen”? En dat in de mooiste stad van de wereld.’

Ook bij het afscheid van Stadion De Meer was Bloemen betrokken. ‘Er stond toen een tent op het veld. Mijn broer Hans was ook mee. Hij is zo fanatiek, hij heeft nog staan huilen. Hij heeft alle fanatieke genen van mijn vader geërfd. Op zo’n afscheid merk je ook wat heilige grond doet met mensen. Cruijff was er ook en alle spelers stonden om hem heen. Er was een hele hoek met Cruijff in het midden’, vertelt Bloemen, die zag dat Freek de Jonge minder zin had in zijn optreden. ‘Hij begon te praten en na vijf minuten zei hij: ik zie het al, jullie hebben het leuk met Johan. Ik zou zeggen: praat lekker door, ik vond het een eer om hier te zijn, de mazzel. En toen mocht ik, haha. Ik dacht: ja, bedankt Freek!’

In de loop der jaren zong Bloemen meerdere liedjes over Ajax, zoals ‘Ajax Is Okay’ of ‘Wij Zijn Ajax’. ‘Ik heb ook nog eens in op de middenstip ‘Aan De Amsterdamse Grachten’ gezongen. Je hoort natuurlijk niks met je oortjes in. Dat is een rare bezigheid. Als je je oortjes uit zou doen, hoor je alles zes dubbel terug. Ik hoor alleen de band en mijn eigen stem. Het is een hele eer om op die middenstip te staan.’

In de jaren negentig had Bloemen een seizoenkaart bij Ajax. Toen in 1997 haar eerste dochter werd geboren, kwam daar een einde aan. ‘Je hebt ineens een heel ander leven. Dan heb je het druk op zondag, haha. Ik speelde zelf ook vijf keer per week, de zondag was eerst vrij voor hobby en voetbal en toen voor de kinderen.’ Het betekent niet dat Bloemen de wedstrijden van Ajax minder fanatiek beleeft. ‘Dat is het leuke ervan. Dat je emoties hebt. Ik ben geen enorme schreeuwer, maar als je ze een kans ziet missen, dan baal je.’

Vaak naar het stadion gaan zit er vanwege de drukke agenda van Bloemen niet echt in. Hoewel de zangeres - die de bijnaam Neerlands Diva draagt – snel opvalt (we gebruiken de woorden van haar man), weerhoudt hen dat er niet van om tussen de mensen in het stadion te gaan zitten. ‘Wat er te krijgen is. Ik vind het geen probleem. Het is juist leuk om tussen de mensen te zitten.’

Het nummer ‘Wij Zijn Ajax’ was onderdeel van de Ajax Foundation en juist zo’n stichting - het maatschappelijke aspect van Ajax - vindt Bloemen eveneens belangrijk. ‘Alles wat Ajax doet, ook voor de jonge mensen. Klasgenootjes van mijn zoon werden gescout op De Toekomst, de sociale kant en ook wat Cruijff heeft gedaan met al die speelveldjes door het hele land. Het is allemaal belangrijk. Deden ze dat ook maar op hoog niveau voor andere sporten voor kinderen. Het sporten op school is echt om te janken. Ook voor meisjes. De meisjesclub hier (in Broek in Waterland, red.) heb ik gesponsord. Dat waren knalroze shirts met La Bloemen, vond ik wel geestig.’

Bloemen benadrukt in het interview vervolgens het belang van vrouwenvoetbal in Nederland. ‘Dat is zo groot en zo belangrijk. Tachtig procent van de vrouwensport is voetbal. Je ziet wel dat het anders is, maar je moet van dezelfde talenten, afspraken, systemen, intuïtie en inzet gebruikmaken. Het gaat allemaal net wat langzamer en ook voorzichtiger. Die jongens schoppen de poten onder elkaars lijf vandaan. Kijk maar naar Marco van Basten. Bij hem gingen ze expres op zijn benen staan. Wat dat betreft ben ik wel blij met de VAR. Je kan niet meer doen alsof je het niet gedaan hebt.’

We maken tot slot een sprongetje naar het huidige Ajax. Over de inmiddels vertrokken trainer Francesco Farioli zegt Bloemen dat het een ‘tactisch denker is en dat hij het verbazingwekkend goed heeft gedaan’. Toch had het beter gekund en Bloemen geeft aan hoe. ‘Je moet een team ook vertrouwen geven van: jullie gaan het doen en je moet zorgen dat je vaste regimes krijgt. In de beste teams zie je dat spelers elkaar blindelings vinden. Als je dat niet automatiseert, zoals je ook met lezen, schrijven en dansen doet, … dat soort patronen moet je erin slijpen. PSV was het kwijt, maar er kwamen spelers terug en toen hebben ze hun oude patroon gevonden, ging het weer draaien en dan ga je winnen. Het is zorgwekkend dat het er bij Ajax niet ingesleten was. Je moet het dan te veel hebben van talent en opwelling.’

In het verleden werkte een trainer als Erik ten Hag met ‘koppeltjes’ op het veld. ‘Nu zijn het elke keer de afspraken van vandaag. Dan ga je met stress en spanning het veld op. Zeker later in het seizoen gaat dat je punten kosten. Hij had de laatste weken moeten gaan voor één team en één systeem en dat had hij moeten automatiseren.’

Als het aan Bloemen had gelegen, had Kian Fitz-Jim in ieder geval in de basis gestaan. ‘Ik vind Fitz-Jim een ontzettend leuke voetballer. Hij heeft de frivoliteit - en dat klinkt misschien wat overdreven - van een Cruijff. Dat losse, dat lichte. Als hij wordt getackeld, springt hij er gewoon overheen. Hij is ook heel creatief. Ik houd van creatieve spelers die zo licht kunnen bewegen over het veld.’

Een kampioenschap voor Ajax was heel dicht bij, maar is nu zó ver weg. Hoe ga je daar als supporter mee om? Bloemen weet inmiddels wel dat het bij de club in golfbewegingen gaat. ‘Toen ze in 1995 de Champions League wonnen en in 1996 weer de finale haalden, dachten we: we zitten in een goede tijd. Alsof dit elk jaar gebeurt. Pas tien jaar later besef je: het was een uitzondering. Een uniek moment in de historie van Ajax.’

‘Inmiddels kijken we (Bloemen en haar man, red.) al 32 jaar samen naar het voetbal of met vrienden. Je probeert te duiden: waar gaat het mis? De beste stuurlui staan aan wal. Het leukste aan voetbal is dat het echt is. Het blijft altijd spannend, omdat je sommige dingen niet kunt beïnvloeden. Analyseren is het allerleukste, zoals je voor scènes in het theater je de humor achter het systeem moet zoeken.’

Bart Veenstra (Twitter: @Bart_Veenstra | e-mail: [email protected])
Brent Tomassen

Deel 1: Jan Roos
Deel 2: JayJay Boske
Deel 3: Viggo Waas
Deel 4: Roue Verveer (AS Kerstspecial)
Deel 5: Sevn Alias
Deel 6: Frank van der Lende
Deel 7: Robert ten Brink
Deel 8: Martin Koolhoven
Deel 9: Sunnery James en Ryan Marciano
Deel 10: Stefano Keizers
Deel 11: Jesse Klaver
Deel 12: Danny Froger
Deel 13: Roue Verveer (AS Kerstspecial + extra)
Deel 14: Klaas van der Eerden
Deel 15: Leo Blokhuis
Deel 16: Jack Spijkerman
Deel 17: Jeroen Spitzenberger
Deel 18: Remy Bonjasky
Deel 19: Kymani Marley
Deel 20: Gregory Sedoc
Deel 21: Rotjoch
Deel 22: DJ Quintino
Deel 23: Diederik Ebbinge
Deel 24: Ron Blaauw
Deel 25: Diggy Dex
Deel 26: Baas B
Deel 27: Herman Koch
Deel 28: Sander Lantinga
Deel 29: Horace Cohen
Deel 30: Thomas Acda
Deel 31: Nicky Romero
Deel 32: Danny Damman
Deel 33: Architrackz
Deel 34: Youp van 't Hek
Deel 35: Yuki Kempees
Deel 36: Willeke Alberti
Deel 37: Defano Holwijn
Deel 38: Gijs Scholten van Aschat
Deel 39: Victor Reinier
Deel 40: Kees Boot
Deel 41: Niels Oosthoek
Deel 42: Raymond van de Klundert (Kluun)
Deel 43: Nienke Plas & Resley Stjeward
Deel 44: Eke Bosman (Snackspert)
Deel 45: Yannick van de Velde
Deel 46: Thijs Zeeman
Deel 47: Oos Kesbeke (de Augurkenkoning)
Deel 48: Chris Zegers