[Update] 'Belgische voetbalbond niet op de hoogte van interesse Ajax in Vermaelen'

Off topic: Aardigheidje. Even een vergelijking tussen nieuwe Ajax coach en (waarschijnlijk) de nieuwe Feyenoord coach. Opvallende verschillen tussen Farioli en Priske. Kernwaarden: Farioli: Nice speelt via het concept dat in Nederland Totaalvoetbal is gaan heten. Alle posities moeten altijd bezet zijn. Dus als de ene speler zijn zone verlaat, neemt een ander zijn rol over. Bij Nice gebeurt dit zeer methodisch. Priske: Bij Priske start alles met keihard werken. Daarover valt met hem niet te onderhandelen. 'Als wij niet spelen volgens onze kernwaarden en niet hard werken, dan verliezen we punten. Ongeacht de tegenstander.' Veldbezetting: Farioli: Hoger op het veld zijn de patronen van Farioli net zo makkelijk te ontdekken. Hij is duidelijk aanhanger van het gedachtegoed van Guardiola, die het veld opdeelt in vijf stroken. In ieder van die stroken moet tijdens het aanvallen een speler staan. Nice vult dat in beginsel in vanuit 4-3-3 met de punt naar achteren. De vleugelaanvallers zorgen voor diepte en breedte in het spel. Khéphren Thuram en Morgan Sanson zijn de aanvallende middenvelders die tussen de linies bewegen, in de zones die Guardiola de halfruimtes noemt. Priske: Priske baseert zijn tactische plan op de kwaliteiten van zijn spelers, niet op innerlijke overtuigingen. Bij Midtjylland is hij kampioen geworden vanuit 4-2-3-1. In Antwerp is hij begonnen vanuit 4-3-3, heeft hij geschakeld naar 4-4-2-ruit en is geëindigd in 5-3-2. Bij Sparta Praag is hij via 4-3-3, 4-2-3-1 en 4-4-2 uitgekomen bij de huidige 3-4-3. Opbouw: Farioli: bij Nice patronen terug te zien die doen denken aan het Brighton van De Zerbi. De twee centrale verdedigers bewegen helemaal tot de achterlijn om samen met doelman Marcin Bulka tegenstanders tot keuzes te dwingen. Op de rand van de zestien bieden twee middenvelders zich aan als optie. Het idee van Farioli is om tegenstanders op deze manier te lokken, zodat hoger op het veld grote ruimtes ontstaan. Nice is dankzij Farioli studiemateriaal geworden voor de tactische fijnproever. De nummer vijf van Ligue 1 speelt met tegenstanders, door te variëren in de opbouwstructuur. Dat is niet zonder effect. Alleen Paris Saint-Germain levert in Frankrijk nog meer combinaties van minimaal tien opeenvolgende passes af. Priske: Indien Priske praat over intensiteit met en zonder bal, dan doelt hij niet op getik op eigen helft. Hoewel zijn teams over het algemeen de opbouw kort beginnen, is druk van de tegenstander vaak het signaal om lang te spelen. Priske ziet het aantal balcontacten in de vijandelijke zestien als belangrijke indicator van succes. Dus mag de bal in zijn ogen best snel richting het strafschopgebied. Sparta Praag domineert net als Feyenoord vaak het balbezit, maar noteert per wedstrijd minder combinaties met minimaal tien passes. De kans is groot dat Priske bij zijn volgende club opnieuw een gezonde portie opportunisme wil zien, met lange passes op diepgaande spelers. Conclusie: Farioli: Francesco Farioli is een voetbalfreak, die het liefst wedstrijden tot achter de komma controleert. Hij streeft verzorgd voetbal na, met korte passes van achteruit. In Ligue 1 is het gevolg van die aanpak dat veel wedstrijden verworden tot een tactisch steekspel, waarin Nice een tegenstander die zich voorgenomen heeft om te verdedigen alsnog uit de tent probeert te lokken. Priske: Met Brian Priske mikt Feyenoord op een trainer die op veel vlakken doet denken aan Arne Slot. De verschillen zijn terug te vinden op detailniveau. De Deen kan zomaar een driemansdefensie introduceren, wacht tegenstanders soms wat lager op het veld op en is minder dol op de korte opbouw dan Slot.