In ‘Fans over de grens’ spreken we met Ajax-supporters die de club volgen van ver buiten Amsterdam. Deze keer: Brent (24), Brabander, geboren in Gabon, opgegroeid op drie continenten, en sinds januari woonachtig in Asunción, Paraguay. Hij werd deels verlamd geboren, kreeg op school te horen dat hij beter naar de dagbesteding kon gaan, kijkt nu elke week naar Ajax vanaf de andere kant van de wereld en geniet daar volop van het leven.

Het is half twaalf ’s ochtends in Asunción als Brent opneemt. Buiten is het inmiddels een graad of 25, al stond de thermometer bij het opstaan nog op 6 graden. Hij werkt remote in de sales, op de tijden die hem uitkomen, en dus schikt een interview op een doordeweekse ochtend prima. ‘Ik kan de hele dag over Ajax praten’, aldus de Ajacied.

Brent heeft in zijn 24 jaar meer woonadressen gehad dan de meeste mensen in een heel leven. Hij werd geboren in Gabon, waar zijn vader als productiedirecteur van een houtfabriek terechtkwam nadat de Europese houtindustrie eind jaren negentig instortte. ‘1998, je kon nog niks opzoeken over een land, er was amper internet. Maar mijn moeder was meteen van: 'Kom, let’s go, we gaan gewoon en we zien wel.’

Tekst gaat verder onder de foto.

Daarna ging het hard. Vanwege medische zorg keerden Brent en zijn ouders terug naar Nederland. Vervolgens drie jaar in de Verenigde Staten, acht maanden Ghana, opnieuw Nederland, en uiteindelijk verhuisde hij met zijn familie naar Portugal. ‘Als ik mijn hele levensverhaal moet vertellen, dan zijn we over drie uur nog bezig’, lacht hij.

Waarom Paraguay? ‘Mensen zijn hier gewoon warmer’

Dat hij uitgerekend in Paraguay belandde, was geen levenslang plan. Nadat Brent zijn vader verloor, wilde hij de erfenis in stenen steken. Hij ging op zoek naar een plek om in vastgoed te investeren, en in Asunción bleek dat verrassend haalbaar. Maar toen hij er vorig jaar voor het eerst landde, was het meteen meer dan alleen een investering. ‘Ik dacht al bij aankomst: wat is dit voor wereld, hier wil ik wonen.’

Europa was het voor Brent niet meer. De drukte, de mentaliteit. ‘Tuurlijk heb je geld nodig om te leven, maar daar is alles op geld gericht.’ Wat hij in Zuid-Amerika vindt, is iets anders. ‘Wat ik hier merk, is dat mensen het sociale veel meer waarderen. Ze zijn opener naar anderen.’ Hij ziet het terug in iets kleins als zijn boksschool.

‘Ik train daar nu een week of vier en ik heb al echt een band met die man. In Europa zou je er zes, zeven maanden over doen om zo’n band met iemand op te bouwen.’ Het is, zegt Brent, niet dat mensen in Nederland onaardig zijn. ‘Het is gewoon net wat anders. Wat warmer.’

Tekst gaat verder onder de foto.

Verlamd geboren: ‘Je kunt het beter vanaf je geboorte hebben’

Brent werd eenzijdig verlamd geboren. Bij de bevalling kreeg hij een hersenbloeding. ‘De aansturing vanuit mijn hersenen is een stuk minder, waardoor de spierkracht ook minder is. Het is allemaal wat lastiger te gebruiken.’ Maar hij vertelt erover zonder een spoor van zwaarte. ‘Ik sta er altijd zo in: je kunt het beter vanaf je geboorte hebben dan dat je het op latere leeftijd krijgt. Want dan weet je ook hoe het is om alles wél te kunnen. Ik weet gewoon niet beter.’

Wat hij niet kan, is overzichtelijk: ‘Een mango snijden, of een pot openmaken die te strak vastzit, dat soort dingen. Maar de rest? Ik kan lopen, rennen, springen. En dus ook boksen!’ Hij loopt moeiteloos twintig kilometer en bokst drie keer per week. Voor de fysieke beweging en, vooral, de mensen. ‘Ik vind het boksen het mooiste wat er is.’

Op school werd daar anders naar gekeken. ‘Daar werd altijd tegen mij gezegd: Brent, jij kunt beter dagbesteding gaan doen op een sociale werkplaats.’ Hij lacht. ‘En nu maak ik sinds kort de grap: mijn dagbesteding is een paar duizend kilometer verderop. Ik verdien prima de kost en leef mijn leven zoals ik dat wil.’

Tekst gaat verder onder de foto.

Hij woont volledig zelfstandig aan de andere kant van de wereld. Lukt er iets niet, dan is er altijd wel een Paraguayaan die hem kan helpen. ‘Gisteren moest ik een waterfles van dertig liter hebben. Die kan ik niet tillen. Dan doet iemand dat even voor mij. Dat gaat prima.’

De enige Ajacied in een PSV-familie

In de familie van Brent is niet iedereen Ajacied. ‘De hele familie is voor PSV. Mijn oom, mijn tante, eigenlijk iedereen. Behalve mijn ouders en ik.’ Zijn vader, twee jaar geleden overleden, was een echte Ajacied. En zo werd Brent dat ook.

Brents eerste wedstrijd in het stadion was Ajax-Feyenoord, hij was een jaar of tien, net terug uit de Verenigde Staten, via via kaartjes geregeld. ’Ik weet het nog heel goed, Kolbeinn Sigthorsson scoorde die wedstrijd.'

Later, in het coronaseizoen, had hij samen met zijn moeder een seizoenkaart. ‘Dan gingen we tweeënhalf uur met de trein, hapje, drankje, soms een overnachting als we de trein terug niet haalden.’ Zijn moeder bleek op de tribune fanatieker dan hijzelf. ‘Ajax-Chelsea, hoe zij stond te schelden op die scheids… dat deed ík niet eens. Ik zei nog: “Mam, ga jij anders maar op de F-Side staan”.’

Tekst gaat verder onder de foto.

De mooiste herinneringen komen uit één seizoen: 2018/19, de Champions League-campagne. ‘Dat zal me altijd bijblijven.’ Brent keek de wedstrijden thuis, met zijn vader. ‘Als hij thuis was, keek ik altijd met hem. Samen met mijn pa op de bank, colaatje en een chippie erbij. En hij maar schelden als er een kans werd gemist.’ Toen Ajax met 1-4 won bij Real Madrid waren ze samen door het dolle heen.

Ajax kijken vanuit Paraguay

Inmiddels kijkt hij elke week de wedstrijden van zijn geliefde club vanuit Paraguay, ongeacht het tijdstip. ‘Hoe vroeg of laat ze ook spelen, het maakt me niet uit. Ik kijk altijd.’ Het stadiongevoel mist Brent wel, al was hij dat na jaren in Portugal ook al wel gewend. Hij ging daar weleens naar FC Porto kijken, de club waar Francesco Farioli later belandde, maar het bleef anders. ‘Het is niet jouw club.’

In Paraguay leveren de Ajax-shirts die hij draagt leuke gesprekken met locals op. ‘Negen van de tien mensen hier kennen van de Nederlandse clubs alleen Ajax. Als ik Feyenoord zeg, kijken ze me aan van: dit woord bestaat niet.’ Een PSV-shirt heeft de Brabantse Ajacied er nog nooit iemand zien dragen.

Zijn videocontent over het leven in Paraguay loopt goed. Een filmpje over een kappersbezoek werd 175.000 keer bekeken, zijn eerste Ajax-video tikte de 50.000 (views) aan, en leverde ook reacties van PSV’ers en Feyenoorders op. Zulke negatieve berichten negeren of verwijderen? Geen sprake van. ‘Ik vind het juist leuk om daartegenin te gaan. Beetje stangen.’ Vooral de PSV’ers, die zijn Brabantse accent horen en zich afvragen hoe hij in vredesnaam Ajacied kon worden. ‘Dan zeg ik: omdat ik wél verstand heb. En dan worden ze helemaal gek.’

Tekst gaat verder onder de video.

‘Slechter dan dit wordt het niet… denk ik’

Over het huidige Ajax is hij ook eerlijk. De binding die hij in eerdere jaren met spelers als Frenkie de Jong en Dušan Tadić voelde, heeft hij met deze selectie niet. ‘Ik wil niet zeggen dat ik een gloryhunter ben, maar als het niet lekker gaat, heb je ook minder snel binding met die gasten op het veld.’ Brent volgt ook de Ajax-podcasts, met name die van Kale en Kokkie. ‘Geweldig! En ik ben het ook vaak met ze eens!’

Brent mist de laatste tijd vooral de beleving en inzet van de spelers op het veld. ‘Je speelt voor de mooiste club van heel de wereld en dan loop je er zo bij… zet mij er dan neer… ik kan niet voetballen, maar ik zou wel tweehonderd procent geven voor dat logo.’

En toch. Als Ajax tegen Groningen moet voor de play-offs die middag, zit Brent gewoon weer voor de televisie. ‘Met frisse tegenzin, maar ik kijk.’ Hij denkt even na. ‘Slechter dan dit wordt het niet. Denk ik.’

Een oude droom: rondleidingen in de Johan Cruijff ArenA

Brent zit goed in Paraguay en ziet het voorlopig niet zitten om weer in Nederland te gaan wonen. Toch, nog voordat hij naar Portugal verhuisde, had hij een droom: rondleidingen geven in de Johan Cruijff ArenA. ‘Ik heb toen zelfs overwogen om in Amsterdam te gaan wonen.’ Dat plan verdween toen zijn moeder besloot naar Portugal te vertrekken, maar de droom zelf is nooit helemaal weggegaan.

Tekst gaat verder onder de foto.

Hij maakt tegenwoordig dagelijks video’s over zijn leven in Paraguay en werkt toe naar een toekomst waarin hij daar genoeg mee verdient. Lukt dat, dan lonkt niet een groter huis of een dure auto, maar de Johan Cruijff ArenA. ‘Als ik vanuit deze passie genoeg kan verdienen en daarnaast een paar dagen in de week rondleidingen kan geven, dan zou ik dat zo doen.’ Niet voor het geld. ‘Dan moet het puur uit passie zijn. En dat is het ook.’

Want hoe ver Asunción ook van de Johan Cruijff ArenA ligt, de afstand verandert niets aan de kern. ‘De liefde voor je club hou je toch’, zegt hij. ‘Ook al ben je veertien, vijftien uur reizen van de club vandaan. Dat verandert de zaak niet.’ Het is, aldus Brent, het enige wat hem ooit nog terug naar Nederland zou brengen. ‘De enige reden om ooit weer in Nederland te gaan wonen, zou Ajax zijn. Maar dan wel in Amsterdam natuurlijk.’

Ben of ken jij een Ajacied in het buitenland? Neem om mee te doen aan deze rubriek contact op met Reinand Visscher.

Reinand Visscher (e-mail: r.visscher@ajaxshowtime.com)