Alderweireld blijft Ajax dankbaar en plaatst vraagtekens bij Nederlandse visie op verdedigen

'De leukste club was Antwerpen, omdat het mijn stad is en mijn familie kon komen kijken', komt Alderweireld aan het woord over de leukste club waarvoor hij in zijn carrière heeft gespeeld. 'Aan de andere kant ben ik Ajax zó dankbaar. Ze hebben me in de jeugd gehaald en in moeilijke periodes waarin ik met heimwee zat, hebben ze toch in mij geloofd.'

'En gewoon het Amsterdamse', gaat de oud-verdediger van Ajax verder over de club als leerschool. 'Ik kom van een klein dorpje uit België. De hardheid en directheid heeft mij gevormd. Nu ga ik naar de BBC. Door de dingen die ik heb meegemaakt, denk ik: kom maar op. Vroeger was dat onmogelijk.'

Verder komt Alderweireld aan het woord over de manier waarop er in Nederland naar het vak van verdedigen wordt gekeken. Als ervaringsdeskundige weet hij dat je in de jeugdopleiding van Ajax aanvankelijk niet écht leert verdedigen. 'Je hebt altijd de bal en bent vooral bezig om een goede lange bal te geven of de bal tussen de linies te spelen. Bij Jong Ajax kwam ik Winston Bogarde tegen. Hij ging aan de slag met mijn body position.'

'Ik heb het geluk gehad dat ik eigenlijk helemaal niet zo goed was', doet Alderweireld vervolgens de wenkbrauwen fronsen. 'Daardoor moest ik me gaan aanpassen en mijn hoofd gaan gebruiken. Als ik in de jeugd supersnel was, dan had ik alles met snelheid kunnen oplossen. Er moet bij verdedigers meer gekeken worden naar het met je hoofd verdedigen. Twee stappen vooruitdenken en vooral je lichaamspositie. Het gaat om de restverdediging.'

Volgens de voormalig mandekker is de aanwezigheid van ervaring in de as van een voetbalteam in die zin van ongekend belang. 'We willen allemaal heel graag negentienjarigen, die heel goed zijn en doorverkocht kunnen worden, hebben. Soms moet je in de as ervaren jongens hebben. De oudere centrale verdediger zegt dan tegen de jonge: de bal is daar, maar wij zetten hier alles al neer. Als wij de bal dan verliezen, staan we goed.'

Sofyan Amrabat moet dat aspect aan het spel van het huidige Ajax gaan toevoegen. De middenvelder is dan ook meer van de verdedigende organisatie dan het voetballende vermogen, zo weet Khalid Boulahrouz. 'Als je bij Ajax gaat kijken en denkt: wat heb je nodig? Wat mis je? Het gaat om duels winnen en daarin gaat hij wel iets toevoegen. Af en toe heb je een over-mijn-lijk-mentaliteit nodig om een signaal af te geven aan je tegenstander.'

'Dat moet af en toe dan maar een beetje hard zijn', aldus de man die in zijn actieve carrière als voetballer niet vies was van een harde overtreding. 'De tegenstander is dan onder de indruk en denkt: de volgende keer trek ik mijn poot terug. In Nederland is het nu vaak zo dat wij onze poot terugtrekken. Dat hoef je tegen hem (Amrabat, red.) niet te zeggen. In elk team heb je één of twee van dat soort spelers nodig, en die moeten in de as spelen.'

Tot slot gaat het over Abdellah Ouazane, het toptalent van Ajax. Hij maakt indruk op Wim Kieft, die hoopt dat de jeugdinternational van Marokko verstandige keuzes zal maken in zijn carrière. 'Hij beheerst veel, de bal in ieder geval. Er zijn zoveel talentvolle jongens, maar hebben ze twee of drie jaar verder ook veel gespeeld?', vraagt hij zich hardop af.

'Hoe ontwikkel je je dan, als je gewoon eens 50 tot 75 wedstrijden achter elkaar speelt? Dan ga je dingen leren. Kun je dan daadwerkelijk de stap zetten die jouw talent belooft? Heel vaak komt het er uiteindelijk niet van en dat is hartstikke jammer. Dit is een jongen die veel beheerst.'