Mo Nouri: 'Zal er nooit aan wennen, kan het geen plek geven'

BartVeenstra, 08-07-2020 om 07:15, 7095 views, Algemeen Dagblad |

Shop nu het nieuwe Ajax-uitshirt 2020-2021!

Mohammed Nouri (26) heeft in een interview met het Algemeen Dagblad laten weten hoe het met zijn broer Abdelhak en de familie gaat. Hij gaat nog altijd iedere dag langs bij zijn broertje, zo vertelt Mo. 'Als ik een lange dag achter de rug heb, ga ik om twee uur 's nachts nog naar hem toe.'

'Dan vertel ik hem wat ik gedaan heb of hoe het is met mijn dochtertje van anderhalf. Eigenlijk doe ik wat alle broers en vrienden met elkaar doen', zegt de broer van de Ajacied, die vertelt dat er nog altijd iedere dag mensen naar Abdelhak Nouri vragen. 'Als ik door de buurt loop, vraagt iedereen hoe het met m'n broertje gaat. Ook brengen fans nog steeds bloemen. Het zegt iets over wat Appie nog teweegbrengt. Hij staat voor liefde, voor respect en verbinding. Dat houdt ons ook staande.'

Het Algemeen Dagblad schrijft dat Nouri zelfstandig ademt, af en toe glimlacht en communiceert door te knipperen met zijn ogen. 'Ik zal er nooit aan wennen, kan het geen plek geven. Maar het lukt wel steeds beter om ermee om te gaan. En ja, daar draagt het voetballen ook aan bij.'

Want dat laatste doet Mohammed Nouri weer. Bij familieclub Veensche Boys in plaats van TEC. 'Bij Veensche Boys voelt het warmer, socialer. Je voelt dat de jongens er een band met de club en de vrijwilligers hebben. Iedereen laat elkaar in zijn waarde', zegt hij. Toch was het moeilijk voor Mohammed Nouri om zijn voetbalschoenen weer aan te trekken. 'Als je elke dag ziet dat je broertje in bed ligt, heb je geen zin om te voetballen. Ik voelde mij schuldig naar hem toe. Ik dacht dat ik het één keer zou doen, puur en alleen voor Donny. Die probeerde mij telkens aan het sporten te krijgen. Ik deed het om van zijn gezeur af te zijn.'

Delen!
Plaats een reactie

Om een reactie te kunnen plaatsen moet u inloggen of voor een account registreren.

Reacties
036AFCA97
Ik zou het enorm echt vinden om de stekker eruit te trekken. Zul je altijd zien dat er in de komende twee jaar ineens een medische doorbraak komt waardoor je toch progressie hadden kunnen boeken.
2 -2
ram
Dat zou de grootste medische doorbraak ooit zijn... Lijkt me sterk.
0 0
gi0vanni
Wat een vreemd antwoord? Ook in zeer trieste situaties realistisch blijven. Als je de berichten goed had gelezen zou je weten dat hersenschaden niet te herstellen is. Hoe erg het ook is heeft deze jongen geen echt leven meer. Probeer maar eens zonder iets te doen een maand in je bed te blijven. Met blinddoek om en zonder ts mogen spreken of bewegen. Na een paar dagen zul je er achter komen dat als je niets kan doen het leven niet echt leuk meer is. En Nouri moet dit niet een maand volhouden maar als het tegenzit meer als 600 maanden.
1 0
OmeMichel
Natuurlijk snap ik jouw mening en gedachtegang. Maar zoiets zal altijd koffiedik blijven, ik ben bijvoorbeeld al mijn hele leven 'doof' aan een oor, is momenteel niks aan te doen. Maar ja, ooit gaat de wetenschap daar wél iets op vinden, ooit gaat iemand die zonder ogen wordt geboren, na een operatie, gewoon kunnen 'zien.' En zo zal men ooit ook patiënten zoals Nouri wel weer kunnen genezen, daar ben ik van overtuigd. Maar zoals de toestand van Nouri nu is, zal het een lijdensweg zijn, in ieder geval zal hij zich echt niet gelukkig voelen, als er al een vorm van bewustzijn bij die jongen aanwezig is. De vraag is, is dat lijden van Nouri het waard om maar te wachten op die 'mogelijke snelle' doorbraak? Het is niet aan mij om te oordelen en of te beslissen voor of over de familie Nouri, dus dat zal ik ook zeker niet doen. Ik stel mezelf slechts de vraag of het 't lijden van zo iemand allemaal wel waard is.
0 0
ram
Ja... snap ik. Het blijft vreselijk. In dit soort gevallen denk ik soms dat het misschien voor iedereen beter als je iemand 'gewoon' kunt begraven...
2 -1
Lazell
Inderdaad. Op deze manier kun je als familie niet afsluiten en het een plekje geven. Kans op een herstel naar een enigszins normaal level is 0.
2 0